1.1.2002 tarihinde yürürlüğe giren 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu ile edinilmiş mallara katılma rejimi yasal mal rejimi olarak kabul edilmiştir. (TMK 202/1) Dolayısıyla eMK döneminde evlenmiş eşler arasında 31.12.2001 tarihine kadar geçerli yasal mal rejimi mal ayrılığı, 1.1.2002’den sonra geçerli olan yasal mal rejimi ise edinilmiş mallara katılma rejimidir. Yeni TMK yürürlüğe girmesi ile beraber mülga 743 sayılı MK döneminde geçerli olan rejim kendiliğinden kalkmakta ve eğer sözleşme yapılmamış ise edinilmiş mallara katılma rejimine geçilmiş olmaktadır. Ancak eşlerin, edinilmiş mallara katılma rejimini bir mal rejimi sözleşmesi ile Yürürlük Kanunu madde 10/3 hükmüne rağmen evlenme tarihine kadar uygulanabilir kılmaları mümkündür.

İlk olarak belirtmekte yarar gördüğümüz husus, kira sözleşmesinin kurulmasından sonra kiralananın el değiştirmesi durumunda bu satışın kira sözleşmesini bozmadığıdır. “Satım kirayı bozmaz.” şeklinde tabir edilmekte ise de TBK’nun 310.maddesinde

Dayanağını TMK madde 2’nin oluşturduğu hukukumuzda ana prensip olan ahde vefa ilkesi, sözleşme yapılırken sözleşmenin koşulları belli olup sözleşme yapıldıktan sonra koşullar değişse bile mümkün mertebe sözleşmenin akdin yapıldığı tarihte belirlenen kurallara uygun olarak ifa edilmesi anlamına gelmektedir. İlgili ilke ana prensip olmakla beraber istisnaen kira sözleşmelerinde uyarlama mümkündür.

TMK madde 167 hükmü gereğince boşanma davası açmaya hakkı olan eş, dilerse boşanma, dilerse ayrılık talebinde bulunabilmektedir. Bu kapsamda boşanma davası, evliliğin sona ermesine yönelmiş oluğu halde, ayrılık, evlilik birliğinin devamına rağmen eşlerin ortak hayatı tatil etmelerini sağlamaktadır. Ancak TMK madde 166/3 ve 4.fıkraları bakımından bu hallerde temelden sarsılma farz edildiği için yani barışma ihtimalinin bulunmadığı kabul edildiği için ayrılık talebinde bulunulamamaktadır.

Sözleşmede yabancılık unsurunun mevcudiyeti halinde kural olarak MÖHUK uygulama alanı bulur. Ancak sözleşme ilişkisinde bir yabancılık unsuru var ise de somut olayın durumuna göre Türk hukuku uygulanabilmektedir. Bu kapsamda sözleşmenin hazırlanma safhasında ilk olarak belirlenmesi gereken uygulanacak olan hukuktur. Zira ilgili sözleşmede hiç Türk Hukuku uygulanmayabilmektedir.

Kira bedelini ödemede gecikmeden ya da kira bedelinin ödenmemesinden söz edebilmek için öncelikle ifa zamanının belirlenmesi gerekir. Türk Borçlar Kanunu’nun 314.maddesi gereği kira bedeli, aksine sözleşme ya da yerel adet olmadıkça, her ayın sonunda veya en geç kira süresinin bitiminde ödenmelidir. Ancak bu hüküm emredici nitelikte değildir. Taraflar kira bedelinin ödenme zamanını diledikleri gibi kararlaştırabilirler. Taraflar sözleşmelerinde kira bedelinin her ayın başında ödeneceğini kararlaştırmışlarsa bununla ayın ilk günü kastedilir. Ancak Yargıtay ayın başında ödemenin yapılacağının kararlaştırıldığı kira sözleşmelerinde kira bedelinin ayın üçüncü gününe kadar ödenebileceği görüşündedir. Dolayısıyla bu görüşte olan Yargıtay’a göre, ayın ilk günü kira bedelini ödemeyen kiracıya o ayın ikinci günü ihtar çekilirse bu ihtar haklı ihtar niteliğini haiz olmayacaktır. Tarafların kira bedelinin ödenme zamanını sonradan yapacakları bir anlaşma ile değiştirebilirler. Bu konuda açık bir anlaşma yapılabileceği gibi zımni olarak anlaşarak da ifa zamanı değiştirilebilir. Taraflar arasında bir uyuşmazlık çıkarsa, kira bedelinin sonradan tarafların anlaşması ile değiştirildiğini iddia eden kişi, iddiasını ispat ile yükümlüdür.

Nitekim Yargı kararlarına bakıldığında; kira hukukunun şekli bir hukuk olarak değerlendirildiği görülmekte olup anlamsal yorumdan ziyade önce kira sözleşmesi metnine bakılmaktadır. Örneğin; taraflar arasında akdedilen sözleşmede TÜFE oranında artış oranı mevcut iken tarafların şifahi olarak anlaşmaları üzerine TÜFE oranından az bir miktarda artış yapılması yönünde irade gösterilmiş ve kiraya veren kişi tarafından ilgili tutarlar banka aracılığıyla belli bir süre tahsil edildiğinde kiraya veren geçmişe yönelik olarak akitte belirlenen artış oranının tam yapılmadığı gerekçesiyle alacak davası açabilmektedir. Yargı kararlarından da görüldüğü üzere kiraya veren kişiler geçmişe yönelik olarak kira farklarını almaya hak kazanmaktadırlar. Yani diğer bir deyişle ahde vefa ilkesi kira hukukunun ana prensibi olarak uygulanmaktadır. Yine anlamsal yoruma gidilerek de sözleşme hükümleri bertaraf edilememektedir.

Değer kaybı tazminatında amaç; araç kazasında kusurlu olan tarafın, kusursuz veya daha az kusurlu olan tarafa, meydana gelen araç kazasının sebebiyet verdiği zarardan kaynaklanan ve ödenmesi gereken tazminat ile oluşan mağduriyetin giderilmesidir. Önemli olan husus kusursuz olan tarafından kusursuzluğu oranındaki mağduriyetin giderilmesidir. Buna ilişkin Yargıtay içtihatları mevcut olup, aracın kaza yapmadan önceki değeri ile kaza yaptıktan sonraki değeri arasındaki farkın, uzman kişilerce hesaplanması neticesinde talep edilebileceği hükme bağlanmıştır.

Küreselleşme, endüstrileşme, nüfus artışı ve teknolojik gelişmeler neticesinde enerji tüketim ihtiyacı tüm dünyada artmıştır. Artan enerji tüketimi çerçevesinde meydana gelen küresel iklim değişiklikleri, kaynakların yetersiz kalışı ve maliyetlerin yüksek oluşu gibi sebepler dünyanın enerji dönüşüm sürecine girmesine sebebiyet vermiştir. Bunun neticesinde yönetimler, güvenli, ekonomik ve maliyeti daha etkin bir enerji üretim sisteminin işlevsel hale gelmesi için yenilenebilir enerji bölgelerini bir planlama aracı olarak kullanmaya başlamışlardır.

Doktrinde Avukatlık Ücret Sözleşmesi’nin tipik bir sözleşme olup olmadığına ilişkin tartışmalar mevcuttur. Bunun sebebi ise; Avukatlık Kanunu’nun 11.kısmının eski başlığı avukatlık ücreti iken 4667 sayılı yasa ile bunun Avukatlık Sözleşmesi olarak değiştirilmesidir. Bir sözleşmenin isimli sözleşme olarak kabul edilebilmesi için herhangi bir maddi hukuk normunda isminin bir kere geçmesi yeterlidir. Bu anlamda Avukatlık Ücret Sözleşmesinin isimli sözleşme olduğu söylenebilmektedir. Ancak isimli sözleşme olarak Avukatlık Ücret Sözleşmesinin tipik bir sözleşme olup olmadığı noktasında da bir doktrinde farklı görüşler ileri sürülmektedir. Avukatlık Kanunu’nun 163.maddesi avukatlık sözleşmesinin kapsamı başlığını taşımaktadır. İlgili madde;

Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin tam iki tarafa borç yükleyen bir sözleşme olmasından hareketle bazı sonuçlara ulaşmak mümkündür. İlk olarak TBK 97.maddede düzenlenen ödemezlik defi tam iki tarafa borç yükleyen sözleşmeler için uygulanma alanı bulabilen bir kurumdur. İkinci olarak karşılıklı borç yükleyen sözleşmelerde ifa imkansızlığını düzenleyen TBK 136.madde arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi bakımından önem taşımaktadır. Son olarak da TBK 125.maddede düzenlenen karşılıklı borç yükleyen sözleşmelerde temerrüdün sonuçlarına ilişkin 2.veya 3.seçimlik hakların kullanılabileceği durumlar söz konusu olabilecektir.

Multidisipliner bir alan olan Bilişim Hukuku ağırlıklı olarak Ceza Hukukuna sirayet etmiş durumdadır. Ceza Hukuku dışında özel yargı ve idari yargı içerinde de görülmektedir. Bu kapsamda Bilişim Hukuku çerçevesinde günümüzde karşılaşılabilecek sorunlardan birisi ise internette yayınlanan hukuka aykırı içeriklerdir.

657 sayılı Devlet Memurları Kanunu ve ilgili mevzuat çerçevesinde devlet memurlarının kamu hizmetini icra etmiş olmaları, icra etmiş oldukları kamu hizmetlerinin daimi hizmet olması, kamu menfaatlerinin ön planda olması sebepleriyle devlet memurları yönünden birtakım yasaklar öngörülmüş olup işbu bilgi notunda devlet memurları yönünden ticaret ve diğer kazanç getirici faaliyetlerde bulunma yasağı detaylı olarak ele alınmıştır.